اعتراضِ نژادستیزها به نژادستیزی در تراکتورسازی تبریز

13344761_1743018855947029_43599984511373381_n

در خبرها می‌آید که باشگاه تراکتورسازی تبریز به دلیل اعتراض برخی از تماشاگران‌اش قراردادش با بازیکنِ اهل کشور ارمنستان را فسخ کرده. سایت‌ها و استتوس‌ها و آدم‌ها یک به یک در اعتراض به نژاد پرستی آپدیت می‌شوند! باورتان می‌شود؟ این‌جا ایران است؛ ایران پسوند دارِ اسلامی! دورنما برای یک توریست چه‌قدر می‌تواند دل‌انگیز باشد. مردمانی حساس و پای‌بند به اخلاق انسانی که با فسخ قرارداد یک بازی‌‌کن فوتبال به دلیل نژادی به جنبش درآمده‌اند و معترض شده‌اند. اما ما، ما و شمایی که مختصات کشورمان را بهتر از همه می‌دانیم، هم باید از این جنبش ذوق بکنیم؟!

داستان ساده است. واکنش تماشاگران تبریزی و عملِ باشگاه تراکتورسازی ناپسند و نادرست است. آن‌ها بی‌توجه به جغرافیای خودشان، ایران، هم‌چون تجزیه طلبان در جهت منافع کشورهایی چون آذربایجان و ترکیه حرکت می‌کنند و خواست‌شان خواستِ حکومت‌های کشورهای همسایه و ضدِ منافع سرزمین خودشان است و مدیریت باشگاه هم در جهت همین منافع عمل و بازی‌کنی اهل کشور ارمنستان به جرمِ مشکلات دولت‌اش با دولت‌های ترکیه و آذربایجان طرد می‌کند؛ اما مسئله‌ی مهم‌تر این است که معترضان امروزی به نژادپرستی یا درست‌ترش نژادستیزی افراد مناسبی برای این کار نیستند. در تمامِ این سال‌ها رسانه‌های رسمی از تحقیر درباره‌ی عرب‌ها، به خصوص اعراب عربستان سعودی و امارات متحده، کم نگذاشته‌اند. هر جا که دست‌شان رسیده یا تحقیری کرده‌اند یا تمسخری. داریم درباره‌ی کشوری حرف می‌زنیم به اسم “جمهوری اسلامی ایران” که نزدیک به چهل سال است حاضر به رویایی با ورزش‌کاران کشور اسرائیل نمی‌شود. درباره‌ی سرزمینی حرف می‌زنیم که هشتاد درصد از جوک‌های‌اش با “یه روز یه تُرکه…” آغاز می‌شود

آی.آری‌ها- فرزندانِ برومند جمهوری اسلامی ایران- قهرمانانِ کوچک کردن مسائلِ بزرگ هستند. آن‌ها تا جایی به اخلاقِ انسانی پایبند هستند که برای‌شان خطری نداشته باشد. اعتراض به رفتار نژادستیزانه‌ی رسانه‌های رسمی و دولت و حکومت نسبت به ورزش‌کاران اسرائیلی خطر دارد؛ پس سکوت می‌کنند یا برای ورزش‌کارانی که حاضر به مسابقه با نماینده‌ی اسرائیل نشده‌اند جایزه در نظر می‌گیرند و برای‌اش هورا می‌کِشند. اما جایی دیگر، در مقابل مضمونی کاملن مشابه، چون خطری تهدیدشان نمی‌کنند در شمایل مبارزان با نژادپرستی چهره می‌کنند و تریبون‌های رسمی و غیررسمی-از رادیو فردا تا پیج‌های فیس‌بوکی- را خجالت می‌دهند و تحلیل‌شان از چنین مسائل بزرگی آن‌چنان آب رفته و کوچک و بی‌ربط است که نام ایرانی‌ارمنی‌های مشهور و موفق را لیست می‌کنند تا بگوید راهِ “وحدت” این است؛ و نه بی‌راهه‌ی تماشاگران تراکتور و مدیرعامل‌شان

سال‌ها پیش برنامه‌ی نود مصاحبه‌ای با غلام پیروانی پخش کرد که به رفتار تماشاگران تیم مقابل معترض بود. شاغلام فوتبال ایران، شخصیت محبوب رسانه‌های ورزشی، گفت “مگه ما یهودی هستیم که ما رو با سنگ می‌زنن؟” این جمله‌ی کوتاه که هیچ معترضی هم پیدا نکرد، تعریف کامل سرزمینِ آی.آر.ایران است. فقط ما هستیم که حق داریم دشمن داشته باشیم. رذایلی چون نژادستیزی، مذهب ستیزی و توهین و تمسخر فقط نزد ماست که تبدیل به فضلیت می‌شود. دیگران اگر چون ما رفتار کردند، لایق نقد و اعتراض هستند